Luuk is te adopteren


Hallo beste mensen, ik stel mezelf even voor: ik ben Luuk. Ik zwierf rond in een dorp, helemaal alleen, als klein, broodmager kereltje. Een man die vertegenwoordiger is zag me daar lopen en nam me mee in zijn auto. Wat was ik blij! Hij wist eigenlijk verder niet wat hij met me aan moest, maar daar had ik op dat moment geen benul van. Ik kon gewoonweg niet anders dan blij zijn dat iemand me aandacht gaf, wat was ik daar aan toe! Toen de autorit stopte werd ik weer op straat gezet, dat vond ik wel een beetje vreemd... Maar toen, bijna meteen, kwam er iemand anders, iemand die me brokjes gaf. Wat had ik een honger. En toen ging ik met de “brokjesgever” mee in de auto. Later besefte ik dat toen pas mijn echte redding begon. Tijdens de autorit gaf de brokjesgever mij de naam Luuk. Wat was ik trots dat ik eindelijk een naam had. Ik was van blijdschap best eventjes nerveus in de auto, want stil zitten, daar ben ik eigenlijk veel te enthousiast voor. Maar zodra de auto ging rijden ging ik liggen en gedroeg mezelf voorbeeldig. En zo gedraag ik me nog steeds in de auto: zodra de auto in beweging komt ga ik rustig liggen. Ik werd naar een opvang gebracht, en daar verblijf ik nu nog. Eindelijk heb ik een mandje met een warme deken, en ik hoef nooit geen honger meer te lijden. Mijn prachtige grote oor(schelpen) zaten vol met korstjes. Diep binnenin waren ze gelukkig wel helemaal in orde. Door elke dag de korstjes te deppen met zoutoplossing zijn de korstjes verdwenen. Ik heb daar wel een heleboel kleine littekentjes van overgehouden, van die korstjes, maar ik heb daar geen last van. Inmiddels ben ik al een aantal keer bij de dierenarts geweest, en dat vind ik zoooo leuk! Want daar zijn altijd heel veel mensen, en ik houd heel veel van mensen, want mensen = aandacht krijgen! Ik doe dan ook altijd mijn uiterste best om aandacht te krijgen van iedereen die ook maar voorbij mij loopt. En meestal lukt dat goed want ze vinden me schattig en lief waardoor ik veel knuffels ontvang. Ze denken altijd dat ik een puppy ben, vast omdat ik zo´n prachtig mooi klein mannetje ben… of zou het door mijn gedrag komen? …… ;-) Ik heb bloedtesten gehad voor 5 ziektes: Leishmania, Filaria, Ehrlichia, Anaplasma en Borrelia, en ben op leishmania licht positief getest.  Ik ben inmiddels ook al gecastreerd.  e  Ik ben dus inmiddels helemaal klaar om geadopteerd te worden. En eigenlijk ben ik daar heel erg aan toe, want ik wil zo ontzettend graag aandacht, zo ontzettend graag een eigen familie die er helemaal voor mij is. Ik kan best met andere honden leven, maar wil wel graag dat alle aandacht naar mij gaat, en als dat niet gebeurd dat dring ik mezelf gewoon een beetje op. En dat is soms best wel een beetje vervelend voor andere honden waardoor ik nogal eens een knauw krijg en sommige honden me inmiddels niet meer kunnen luchten of zien. Ondanks dat dat eigenlijk mijn eigen schuld is, is het ook wel erg sneu voor mij. Mijn brokjesgever heeft dan ook besloten dat ik het beste een familie helemaal voor mezelf kan hebben. Een familie zonder andere dieren, ook geen kat of konijn, echt geen een. Zodat alle aandacht, knuffels en liefde allemaal voor mij zijn, want daar wordt ik zo blij en gelukkig van! Ik heb zelf ook ontzettend veel liefde en knuffels om te geven, en omdat ik best wel een wat nerveus karakter heb, heel beweeglijk ben, zou een sportief baasje denk ik toch wel het beste voor me zijn. Ik ben het liefst de hele dag aan de zijde van de mensen van mijn opvang, maar dat valt niet altijd mee want daar zijn zoveel honden, er blijft vaak niet zoveel tijd voor mij over. Maar ik doe wel mijn uiterste best, zodra de deur open gaat stuif ik naar buiten omdat zij daar dan ook zijn. Ze noemen me zelfs bala, wat kogel betekent, omdat ik, hoe ze soms ook hun best doen om mij tegen te houden, het toch voor elkaar krijg om naar buiten te stuiven. Ik doe het echt niet uit kwaadwil hoor, ik wil gewoonweg graag aandacht hebben en geliefd zijn. Een familie die de mogelijkheid heeft om mij overal mee naar toe te nemen zou een droom voor me zijn. Ik weeg maar iets meer dan 7 kg, zal misschien nog ietsje aankomen, maar niet veel. Dus ik heb een perfect "meeneemgewicht". Als laatste wil ik nog zeggen, ik ben dan wel klein, maar mijn hart is heel groot. Dikke knuffel, Luuk.


Geslacht: Reu
Grootte: Klein
Ras: overig
Status: Gereserveerd
Leeftijd: 1-9-2016  (geschat)
Herkomst: Huelva - Spanje
   
 

 

 

 

 

Wilt u meer weten over één van deze honden of katten of een hond of kat reserveren, belt u dan met onze vrijwilligers, zij staan elke dag klaar om u te woord te staan.

U kunt bellen met:
    
Lindsay - België  0032497385017Dagelijks van 16.00 uur - 22.00 uur
Lorrainne0636068857 Maandag 18.00 - 20.00 uur Woensdag 13.00 - 15.00 uur Donderdag 18.00 - 20.00 uur
Rita0299-439774 Donderdag, zaterdag, zondag en maandag 17.00 - 20.00 uur Dinsdag en woensdag 14.30 - 18.00 uur
Kate055-5053020 Maandag 09.00 - 12.00 uur Dinsdag 09.00 - 11.00 uur
Yvonne 0475-3419900629344739Maandag t/m vrijdag van 13.00 tot 17.00 uur.
Marijke0616776739 Woensdag 10.00 - 12.00 uur en 14.00 - 16.00 uur Vrijdag 10.00 - 12.00 uur en 14.00 - 16.00 uur
Anne Marie0615064902 Zaterdag en Zondag 11.00 - 18.00 uur


U hebt belangstelling voor deze hond? U wilt meer informatie? U dient zich er wel van bewust te zijn dat dit de informatie is vanaf de situatie waarin de hond op dat moment is, dit kan zijn in een asiel of bij een opvanggezin in het buitenland. Een opvanggezin in het buitenland is vaak niet te vergelijken met een opvanggezin in Nederland. Dit kan betekenen dat een hond niet aan een huiselijke woonsituatie gewend is! Verblijft de hond in een asiel, dit kan zijn in een kennel, soms op een terrein, en soms zelfs aan een lijn. Meestal is weinig tot niets bekend waarom de hond in een asiel of opvanggezin gekomen is en als het al bekend zal zijn, is het maar de vraag of dat inderdaad de waarheid is. De veel gestelde vragen “Kan de hond met kinderen?”, “Kan de hond met katten?” en “Hoe is de hond met andere honden?”, worden beantwoord vanuit die situatie. Kan de hond tegen autorijden is ook een vraag die moeilijk beantwoord kan worden.

Leuk met kinderen spelen in het asiel is wat anders dan 24 uur per dag samen zijn met kinderen, niet achter de katten aangaan is niet achter de katten daar aangaan , en leuk met andere honden omgaan is in de situatie daar ter plekke. Dit zegt eigenlijk alleen maar dat er een grote mogelijkheid is dat de hond kan leren leven met katten, kinderen en andere honden. Mits men dat ook kan of wil om dit ze te leren en er de tijd aan wil/kan besteden .

Kinderen kunnen de beste maatjes worden met hun hond maar dit gaat niet vanzelf!!! Zowel de hond als het kind zal dit moeten leren. Kleine kinderen en honden begrijpen elkaar niet, immers en kind trekt hem/haar aan zijn staart, doet de hond pijn en begint te lachen, de hond maakt een speelbuiging, het kind schrikt en begint te huilen. Dit betekent dat ouders een taak hebben; namelijk het kind te leren de hond te respecteren als hond, dus als een levend wezen en GEEN speelgoed.

Belangrijker is eigenlijk te weten of de hond contact zoekt met mensen, binding heeft met mensen, de kennel uit durft, wel eens op straat komt, angstig is voor verkeer en al dit soort dingen. U moet er vanuit gaan dat de meeste honden in de opvangcentra, en al helemaal honden die aan een ketting hebben gelegen, ten prooi zijn geweest aan grote stressfactoren. Geen vaste referenties (immers kennelmaatjes wisselen, er komen verschillende vrijwilligers ), een groot gebrek aan vrijheid, ook al komen ze dagelijks uit de kennel of van de ketting af dit is maar een klein stukje van de dag. In het algemeen hebben ze meer contact met honden (24 uur per dag) dan met mensen, (meestal maar een paar uur per dag) en zullen ze dus beter kunnen communiceren met honden dan met mensen. Voor het gelukkig zijn van een hond zijn essentiële zaken nodig, zoals rust, veiligheid , duidelijkheid en een referentie, dus een andere hond of mens waar hij zich aan spiegelt.

Rekent u erop dat de hond misschien niet zindelijk is en niet gewend is aan een bench, dit zal geleerd moeten worden en heeft tijd en geduld nodig.

Een hond praat niet, maar communiceert wel en dat doet hij met zijn lichaam, als wij in staat zijn hem te begrijpen scheelt dit een hoop frustraties. Een heel goed boek om hier iets meer over te weten te komen is: “Kalmerende Signalen” van Turid Rugaas.

Een hond leert. en leert zijn leven lang, aan ons hem dat te leren. Wat voor ons nuttig is over hoe een hond leert kunt u lezen in: ”Stop met Blaffen” van Karen Pryor.

Heb respect voor uw hond, pas dan kan hij respect voor u opbrengen. Heb geduld en laat hem hond zijn, bedenk dat de hond u observeert en echt alles ziet ook het kleinste boosheidrimpeltje. Leer uw hond begrijpen! En als de hond dingen (in uw ogen) verkeerd doet, steek de hand dan eens in eigen boezem en probeer na te gaan welke signalen u hem hebt doorgegeven. Een hond is en wordt wat u ervan maakt!!!!

Wanneer een gereserveerde hond/kat nog in het buitenland verblijft is van te voren niet aan te geven wanneer hij/zij kan komen. Uiteraard proberen wij dit z.s.m. te regelen, echter zijn er diverse factoren waar rekening mee moet worden gehouden. Zo moeten de dieren die wij bemiddelen aan de eisen voldoen die verplicht zijn. Het ophalen van dieren vergt tijd, voorbereiding en organisatie, alles i.s.m. onze buitenlandse collega's. Maar daarnaast brengt het ook veel verantwoording met zich mee. Wij kunnen hier niet zorgvuldig genoeg mee omgaan.

©Stichting Dierenhulp zonder Grenzen
Klik en help ons helpen