In ons adoptie op afstand programma
"En...ik dan?":
Myrtho,
gesteriliseerd teefje. Ze weegt ongeveer 20 kg
en verblijft nog op Amorgos ( Griekenland )
Vertaling van de mail van Lamia vanuit Amorgos :
Tijdens een wandeling op een druilerige dag in
januari 2007 zagen we in de verte iets dat leek
op een stuk stof of een tas, verstrikt geraakt
in een hek, wapperen in de wind. Dichterbij
gekomen zagen we tot onze afschuw dat het een
graatmagere, langharige hond was die met zo'n
kort touw aan het hek was gebonden dat zij niet
kon gaan liggen zonder zichzelf op te hangen.
Het touw zat veel te strak om de nek en had
wonden en schaafplekken veroorzaakt. De hond
trilde van de kou, maar waarschijnlijk vooral
van uitputting, honger en angst voor ons. Toen
we haar voorzichtig probeerden te aaien
reageerde zij alsof zij een klap verwachtte.
Het is hier helaas geen uitzondering dat
eigenaren hun hond regelmatig aftuigen en
evenmin is het ongewoon dat ze de hond zonder
enige beschutting ergens aan de ketting leggen
en eens per week voeden, of zelfs geheel aan hun
lot overlaten. Dit maakt een wandeling af en toe
tot een vreselijke nachtmerrie.
We verzorgden de hond onmiddellijk, gaven haar
een zachte, leren halsband en lange ketting in
plaats van het strakke touw, improviseerden
beschutting in de vorm van een hondenhok,
verzorgden de wonden en gaven haar te eten en te
drinken.
We kwamen er achter van wie ze was : een
geitenherder die verbaasd was te horen dat ze
nog leefde. Haar leven was hem niets waard omdat
ze de geiten niet, zoals hij van haar
verwachtte, bang maakte en opjoeg maar hen
kwispelend tegemoet trad en blij was met ieder
contact. De man legde uit dat hij zijn vorige
hond had doodgeslagen met een houten plank, maar
dat had zoveel moeite en tijd gekost voordat de
hond eindelijk dood was, dat hij er voor gekozen
had om deze gewoon achter te laten nadat hij
zijn geiten een paar dagen geleden had
verplaatst. Omdat het een afgelegen plek was in
het volle bereik van de gierende storm en vlak
bij een afgrond, was hij er zeker van dat zij
niet gezien of gehoord zou worden!
Gelukkig voor Myrto - zoals we haar noemden -
vonden we haar echter wel. Binnen twee weken
waren de wonden geheeld en begon ze goed te
eten. Ze was dol op de aandacht die ze van ons
kreeg, veel meer nog dan op het eten dat we
meebrachten en zij verwelkomde ons bij ieder
bezoek, jankte wanneer we weer vertrokken. In
het begin wandelden we met haar aan de lijn
totdat we wat vertrouwen hadden opgebouwd en een
maand later kon ze tijdens de wandelingen
vrijuit door de heuvels rennen.
Ze is ongelooflijk gehoorzaam, vriendelijk naar
kinderen, volwassenen en andere honden. Ze jaagt
geiten alleen voor de lol, maar is niet te
vertrouwen met kittens. Volwassen katten zijn
echter geen probleem.
In augustus hebben we haar verplaatst naar een
veldje dat wat minder afgelegen ligt, zodat ze
gewend kan raken aan de voorbijgangers, die het
veld passeren en ze zich minder geïsoleerd voelt
omdat er huizen in de buurt zijn.
Bovendien is het hier (want veel beter
bereikbaar) nu gemakkelijker om iemand te vinden
die tijdelijk de zorg op zich kan en wil nemen
wanneer wij zelf eens weg zijn.
Het enige gevaar nu is de mogelijkheid van
vergiftiging door een van de eilandbewoners,
aangezien deze niet dol zijn op honden.
Helaas is er op Amorgos zelf geen dierenarts,
wat de problemen en frustraties in noodsituaties
vergroot. Myrto is inmiddels onderzocht door de
dierenarts op het naburig eiland Naxos en
daaruit blijkt dat zij is uitgegroeid tot een
sterke, gezonde hond. De arts heeft haar ook
gesteriliseerd en een microchip geplaatst. Wij
zijn met 2 personen met een 'vangnetje' van drie
vrienden die af en toe tijdelijk de zorg
overnemen.
We hopen voor Myrto een thuis te vinden en haar
te kunnen bevrijden van haar leven aan de
ketting. Ze is een schat van een hond en leert
snel. Ze is niet gek op spelletjes of speelgoed,
maar is helemaal tevreden als ze lekker naast
ons kan zitten/liggen. Ze kan (noodgedwongen
door de omstandigheden)alleen zijn..
Update 17 november
Myrto verblijft nog steeds op het veld, maar
brengt veel avonden en nachten door in een
hondenhok op het overdekte terras voor een huis.
Ze is dol op de rit naar het huis en 's ochtends
weer terug naar het veld, want ze mag dan achter
de auto rennen. Ze krijgt op die manier
voldoende beweging en een gevoel van vrijheid.
Ze doen dit gemiddeld zo'n 4x per week, soms
meer als het slechte weer daar aanleiding toe
geeft. Bij nat en stormachtig weer komt ze
altijd mee naar iemands huis. Niet zozeer omdat
het geïmproviseerde houten hondenverblijf op het
veld geen bescherming biedt, maar veel meer
omdat het te moeilijk is om in dit weer met haar
te wandelen en ze is gek op rennen. Daarbij
geeft het haar redster ook meer rust omdat ze
zich anders constant zorgen maak dat haar
ketting verstrikt raakt in twijgen of takken en
ze daardoor gedwongen buiten haar hok moet
slapen en doornat wordt. Myrto is dol op
kinderen en werd, verzorgd door het 11-jarige
nichtje van een vriendin, die 3x per dag met
haar wandelde. Ook heeft ze met veel andere
kinderen van ca. 8 - 10 jaar gespeeld. Ze
vertoont geen spoortje van agressie. Men zou
haar echter niet vertrouwen met loslopende
buitenkatten, ze vindt het geweldig om op ze te
jagen. Waarschijnlijk zal Myrto wel kunnen
wennen aan binnenkatten als ze met hen
samenwoont. Ze is een gehoorzame hond en zal
zich met een beetje training, onmiddellijk
aanpassen. Ze jankt , klaagt of blaft nooit
wanneer ze alleen op het terras moet blijven,
hoewel ze heel goed beseft dat de eigen hond
binnen is. Ze accepteert nederig en dankbaar wat
haar wordt gegeven. Ze kan ook heel goed met
andere honden opschieten en is zindelijk (plast
en poept alleen tijdens haar wandeling 2x per
dag).
De dierenarts van het naburige eiland, die haar
een paar maanden geleden heeft gesteriliseerd,
denkt dat ze grotendeels, zo niet helemaal,
Duitse herder is. Hij heeft onlangs Amorgos
bezocht i.v.m. een sterilisatieproject voor
katten en heeft Myrto daarbij opnieuw nagekeken
: ze is een heel gezonde hond. Tot ze naar
Nederland kan leeft ze nog voor het grootste
deel van de dag aangelijnd op '"haar veld' omdat
loslopende honden in deze landelijke
boeren-omgeving streng verboden zijn. Ze krijgt
voldoende liefde, attentie, regelmatige
wandelingen, voedsel en wormkuren. Maar ze is
een echt gezelschapsdier en dat maakt haar
eenzame bestaan op het veld zo treurig.
Update 19 Augustus
Sinds drie weken zorg ik voor Myrto en nog een
aantal andere honden op het eiland Amorgos. Hun
vaste verzorgster, Lamia, is op een heel
welverdiende vakantie.
Myrto is van deze honden verreweg het beste af :
zij neemt nu al een tijd de plaats in van 'hond
die klaargestoomd wordt voor adoptie' en mag dan
ook vaak 's avonds mee naar huis. En Myrto is
helemaal klaar voor adoptie : ze is rustig,
vriendelijk, sociaal, gehoorzaam, heel
aanhankelijk,trouw en zindelijk. Vooral haar
trouw en haar onvoorwaardelijke gehoorzaamheid
zijn tekenend voor haar karakter. Ze volgt je
overal waar je gaat en zou het liefst de hele
dag innig tevreden aan je voeten willen liggen.
Schrijnend dat zo'n hond geen echte eigen baas
heeft.
Update
Ze vonden Myrto bij toeval tijdens een wandeling
in de winter op
Amorgos . Ze was door een geitenherder
achtergelaten, vastgeketend aan een hek met een
heel kort touw (waardoor ze niet kon gaan liggen
zonder zichzelf te wurgen), gegeseld door hevige
storm en windvlagen en helemaal uitgeput.
Door haar sterke overlevingsdrang herstelde ze
langzaam maar zeker van deze ontberingen en is
nu een gezonde, gehoorzame, sociale en lieve
hond.
Myrto brengt haar dagen grotendeels door aan een
ketting in een veldje waar ze een kennel voor
haar hebben geïmproviseerd. Eén maal per dag mag
ze vrij lopen en rennen. Myrto is nu al ruim een
jaar klaar voor adoptie. Ze voelt zich zowel
binnen als buiten op haar gemak, is gek op
autorijden en is zindelijk. Ze zou prima kunnen
functioneren in zowel een familie alsook bij een
alleenstaande. Iedere hulp bij het vinden van
een permanent thuis voor Myrto is welkom !
