In ons adoptie op afstand programma
"En...ik dan?":
Dickie zit al
bijna twee jaar in het opvangcentrum van
Ayamonte . .
Dickie is een reutje van een paar jaar oud. Hij was
enorm getraumatiseerd toen hij daar kwam, en dat was
niet zo gek ook.Dickie heeft de eerste jaren van
zijn leven opgesloten geleefd in een
schuur. Daardoor heeft hij nooit een socialisatie
doorgaan en is dus niks gewend.Hij leefde in die
schuur samen met zijn moeder en nog een broer en
zus.Op een gegeven moment is de schuur van ellende
in elkaar gestort. Bij die instorting zijn zijn
moeder en broer en zus omgekomen. Dickie was
de enige hond die het heeft overleefd, en is toen
naar het opvangcentrum gebracht.Dickie heeft het
eerste jaar alleen maar neurotisch in een kennel
rondjes gelopen en het was onmogelijk hem te aaien.
Dankzij veel tijd en geduld en een aantal mensen die
echt tijd in hem hebben gestoken, is hij best wat
opgeknapt. Je kunt hem nu wel aaien al blijft hij
het een beetje eng vinden. Ook zoekt hij op zijn
manier contact met je.Zoals op de foto's te zien is:
hij kijkt je wel aan en reageert ook als je hem
roept. Maar een normale hond zal hij nooit
worden.Wij denken dat Dickie wel geadopteerd zou
kunnen worden door de juiste mensen. Mensen die hem
begrijpen en hem nergens toe zullen dwingen.Als hij
een eigen plekje heeft en een tuin waar hij een
beetje in rond kan lopen, dan zal hij misschien zijn
rust vinden.
Wij beseffen echter dat het heel moeilijk zal zijn
voor Dickie om ooit een eigen huis te krijgen.
Zo lang als het nodig is mag hij in Ayamonte
blijven, en zullen ze proberen de juiste
hondenvriendjes voor hem uit te kiezen. Al meerdere
malen heeft hij een hondenmaatje gehad waar hij
samen mee in de kennel zat. Daar haalt hij zeker
steun bij vandaan. Echter, deze honden worden op een
bepaald moment altijd geadopteerd, en dan is Dickie
zijn vriendje weer kwijt.Ook een paar dagen geleden
( 27-09-2008) is zijn vriend van het afgelopen half
jaar vertrokken. Dickie was daar niet blij mee.De
mensen in AYamonte doen hun best om weer een nieuwe
steun en toeverlaat te vinden, maar aangezien Dickie
zich niet zo makkelijk laat troosten, is het best
moeilijk en pijnlijk om hem zo verward te zien
en er niks aan te kunnen doen.Iedere hulp voor
Dickie is welkom!
|
